एका ‘मंद हत्ये’चा अंत: खान युनिसच्या धुळीत माझ्या वडिलांचा शोध

तुमचे वडील बेपत्ता आहेत; त्यांची ओळख पटवण्यासाठी मदत होईल अशी काही माहिती तुमच्याकडे आहे का?” गाझाचे पत्रकार मोहम्मद अल-हद्दाद यांच्यासाठी, या शब्दांनी त्यांचे वडील इस्माईल यांच्या ८१४ दिवसांच्या शोधाचा शेवट झाला. “मी माझ्या वडिलांना शेवटचे १५ जानेवारी रोजी पाहिले होते, ते बेपत्ता होण्याच्या फक्त आठ दिवस आधी. ते मला खान युनिसमधील नासेर रुग्णालयात भेटायला आले होते आणि त्यांनी माझा हात घट्ट धरून स्वतःची चांगली काळजी घेण्याचा आग्रह केला होता. रुग्णालयाजवळच्या आमच्या घराभोवती तोफांचा जोरदार मारा होत असल्याने ते भीतीने पूर्णपणे ग्रासले होते.” आठ दिवसांनंतर, इस्माईल बेपत्ता झाले. मोहम्मदच्या भावाला सावध करण्यासाठी आणि त्याला तेथून निघून जाण्यास राजी करण्यासाठी, त्यांनी आपला जीव धोक्यात घालून प्रवास सुरू केला. पण ते तिथे कधीच पोहोचले नाहीत. त्या रस्त्याच्या प्रवासात कुठेतरी, इस्माईल अचानक गायब झाले. “आमचा त्याच्याशी संपर्क तुटला आणि आम्ही अनिश्चिततेच्या चक्रव्यूहात अडकलो. कोणतीही माहिती नव्हती, कोणतेही चिन्ह नव्हते आणि त्याच्यापर्यंत पोहोचण्याचा कोणताही मार्ग नव्हता. ८१४ दिवस, तो कदाचित इस्रायली तुरुंगात जिवंत असेल या आशेवर आम्ही त्या संस्थांच्या सतत संपर्कात राहिलो, पण प्रतिसाद नेहमी तोच असायचा: त्याचे नाव तिथे नव्हते.” .. सर्व काही बदलून टाकणाऱ्या क्षणाबद्दल बोलताना, मोहम्मद आपल्या आयुष्यातील सर्वात वेदनादायक अनुभवांपैकी एकाची आठवण सांगतात: जेव्हा अखेरीस त्यांच्या वडिलांचे अवशेष सापडले. एका अनोळखी व्यक्तीने अखेर ती शांतता भंग केली. अबू अला चौकाजवळील पश्चिम भागात, एक माणूस तंबू उभारण्यासाठी जमीन खोदत असताना त्याला एक छोटा नोकिया फोन, काही कपडे आणि मानवी हाडे सापडली. “जेव्हा त्यांनी आम्हाला फोन करून त्याच्या कपड्यांचे आणि बुटांचे वर्णन विचारले, तेव्हा मला त्या क्षणी जाणवले की आम्हाला माझ्या वडिलांचा मृतदेह सापडला आहे. माझे हृदय अनियंत्रितपणे धडधडू लागले आणि एका भयावह निश्चिततेने मला घेरले.” .. मोहम्मद हे मान्य करतात की ती प्रतीक्षा असह्यपणे थकवणारी होती. दररोज आमच्या मनात हेच प्रश्न घोळत होते: तो जिवंत आहे का? तो मेला आहे का? कैदेत त्याचा छळ होत आहे का? आज ते प्रश्न शांत झाले आहेत आणि प्रतीक्षेचा गलबलाही मावळला आहे, पण वेदना आमच्या हृदयात कायमची घर करून बसली आहे. माझ्या वडिलांनी आपल्या मुलाला वाचवण्याचा प्रयत्न करताना प्राण गमावले. तो वीर निघून गेला, मागे प्रेमाचा वारसा आणि दुःखाची एक अशी कहाणी सोडून, जी आम्ही जिवंत असेपर्यंत सांगितली जाईल.