परिवर्तनाची पाऊले

कागद जुना झाला असेल…शाई फिकी पडली असेल…*
पण इतिहासातील लढ्यांचा आवाज अजूनही ताजा आहे.

फिकट झालेली ही कात्रणं सांगतात—
त्या काळीही सत्ता बहिर्‍या होत्या,
आणि आजही परिस्थिती तशीच आहे.

अन्याय बदलला नाही,
फक्त पिढ्या बदलल्या.
दु:ख बदललं नाही,
फक्त अत्याचाराचे चेहरे बदलले.

या पिवळसर कागदात बंदिस्त आहे
एक संपूर्ण समाजाची करपट वेदना,
आणि त्या वेदनेला आवाज देणाऱ्या
विचारांचा अभंग लढा.

त्या काळीही शोषितांची गर्दी उठली होती,
आजही उठलीच पाहिजे!
कारण इतिहास एकच शिकवण देतो—
“अन्याय सहन करणारा हा गुन्हेगाराइतकाच दोषी असतो.”

ही कात्रणं पुरावा आहेत की
जनतेचा विश्वास आणि संघटित शक्ती
कधीही पराभूत होत नाही.

पण…
जर आपण इतिहास विसरलो,
तर अत्याचार पुन्हा जन्म घेतील.

आंबेडकरी चळवळीचं प्रत्येक पाऊल हेच सांगतं—
“तुम्ही मोडू शकता, पण झुकू नका!”

आजच्या काळातही जनतेला विचारायचं आहे—
तुम्ही त्या गर्दीतला एक आवाज व्हाल का?
की शांत बसून पुन्हा इतिहास स्वतःला जखमी करताना बघाल?

जागे व्हा.
कारण लढणे हीच परंपरा आहे,
आणि परिवर्तन हीच परंपरा आहे.